' Oranje onder '

Nederland was in 2010 eindelijk weer eens doorgedrongen tot in de finale van het WK-voetbal. Om dat te vieren had men een feestje georganiseerd. Op de binnenplaats van een mooi gebouw was een gezellig Oranje-café ingericht, met vlaggetjes, televisieschermen aan de muren, hapjes en lekkere softdrinks. Het bier werd gratis geleverd door een plaatselijke brouwer, die kortelings een formule -1 race door de stad zou organiseren. Ook was het grappig om oude bekenden weer eens terug te zien. Dit evenement werd opgeluisterd door de televisie via een schotelantenne.

Ook het Nederlandse bedrijfsleven was hier weer eens goed vertegenwoordigd. De grijze pakken met mooie das waren thuisgelaten en verwisseld door Oranje-kleding. De meeste zakenmensen waren onherkenbaar veranderd in mijnwerkers, trollen, reptielen, kleuters, badmeesters, en ga zo maar door. En allemaal hadden ze de Oranjeliefde gemeen, die ze uitten door middel van een moordlustig geloei, dat menige mooie vrouw die op de binnenplaats met haar vriend of collega was meegekomen, de indruk moest geven, met een nieuwe stam inboorlingen te maken te hebben. Om hen enigszins te kalmeren legde men uit dat het hier een oude Nederlandse traditie betrof, waarbij geprobeerd moest worden een olifant of een verdrinkend kalf zo goed mogelijk te imiteren. Ook was er een confetti-kanon ingehuurd, dat in een raam op de eerste verdieping stond opgesteld en dat bij ieder Nederlands doelpunt zou worden afgeschoten. De wedstijd escaleerde en er werden aanzienlijk veel rode en gele kaarten uitgedeeld. Er kwamen extra times. Maar de doelpunten bleven uit. En toen de Spanjaarden een goal maakten, werd het ineens ijzig stil op de binnenplaats. Het was een verbijstering, die de gebeurtenissen op 9/11 ver overtrof. Mensen stonden aan de grond genageld. Bij het verlaten van het gebouw stuitte ik op een stel politiemannen, die beleefd salueerden. Uit medelijden denk ik, want het Nederlands elftal had verloren.

Arjan Robbe had voor Nederland het verschil kunnen maken, twee goals kunnen scoren en hij was dicht bij het verlossende doelpunt geweest. Maar hij kwam niet tot scoren, liep met de bal in de grijpgrage armen van doelman Casillas van Spanje. Scoren had ik bij de jaarlijkse voorspellingen aan radio 538 gezegd, 'binnentrappen' maar blijkbaar verdween dat advies in dovemansoren. Arjen Robbe had dat blijkbaar niet gehoord en wilde steeds de eer aan zichzelf bewaren. Gewoon trappen moest hij doen. Scoren! Sco-ren ! De bal over de doellijn trappen, niet dribbelen. Maar hij liet dit na. Volgende keer beter ....Driemaal is scheepsrecht en dan hoop ik dat de sympatieke coach een gesprek onder vier ogen zal hebben met zijn spelers, met als vriendelijk verzoek te scoren, goals te maken. Hem binnentrappen. Nederland is het land dat het vaakste de finale haalde maar nooit het WK won. Ook ditmaal weer niet. Arjen toch... Jongen ...jij had het verschil kunnen maken: immers je bent een steengoede voetballer, de beste, maar ook een beetje een controlefreak die te fanatiek was in het dribbelen.

http://www.youtube.com/watch?v=0YIPiEMqrt4&feature=channel